Ads 468x60px

Featured Posts

Tuesday, August 12, 2014

01) நந்தலாலா.காம் - 019

நந்தலாலா.காம்
இதழ் - 019 

படம்: செந்தில்பாலா,செஞ்சி
இதழில்...

01) முகப்பு

02) செருப்பறுந்த கதை - அரசன்.

03) தினமும் இவனைப் பார்க்கின்றேன் - ஜெ.பாண்டியன்.

04) ஆறுமுகம் முருகேசன் கவிதைகள்

05) இலைகளற்ற மரத்தின் நிஜ உருவம் - செந்தில்பாலா.

06) விஸ்தாரம் அடையும் பாதைகள் - செ.சுஜாதா.

07) மௌனத்தின் தண்டனை - பொ.ஜெயகாந்தன், சு.கேசவன், நதியழகன், தனலெட்சுமி, பாரதி பாக்கியம், ரிஷபன்.

08) இழுபறி - பெ.விஜயராஜ் காந்தி.

09) அந்த மழையில் - இரா.பூபாலன், ப.செல்வக்குமார்.

10) உதிராச் சருகுகள் - கந்தகப்பூக்கள் ஸ்ரீபதி.

11) உயிர்த்தெழுதல் - எழில்மொழி.

12) இரவு ஒரே மாதிரியானதல்ல - மதுரை சரவணன்.

13) மணிபாரதி கவிதைகள்.

14) கடைசிமழை - குமரகுரு.

15) தொலைந்து போன கேள்விகள் - சுப்ரா.

16) ஒரு மரம் - கு.விநாயகமூர்த்தி, ராசு, சூ.சிவராமன், இரா.மதிபாலா.

17) நூல்விமர்சனம் - அன்று அதிசயமாய் மஞ்சள் வெயில் காய்ந்தது -இரா.பூபாலன்.

18) மனிதனைத் தேடும் மரம் - அறிவழகன்.

19) .ஹைக்கூ கவிதைகள் - S.பூபாலன், தவபிரியா, பொன்.குமார், அருவிபாபு, செல்வின்ராகமுதன்,தயாளன்.

20) எதேச்சையாய் வளர்ந்த வேப்பமரம் - ஹரணி, அருணாச்சலசிவா, துரை.நந்தகுமார், முனைவென்றி நா.சுரேஷ்குமார்

21) கடைசி பக்கக் கவிதை.

இதழ் 018 வாசிக்க>>>

இதழ் 017 வாசிக்க>>>

இதழ் 016 வாசிக்க>>>

இதழ் 015 வாசிக்க>>>


இதழ் 20 வெளியாகும் நாள்: 14 / 09 / 2014

கவிதை அனுப்பக் கடைசி நாள்: 05 / 09 / 2014

02) செருப்பறுந்த கதை



பின் சக்கரத்தின்
காற்றைக் குடித்த
மிதப்பில் மல்லாந்து
கிடந்தது கூர்மையான 
லாடமொன்று.....

இன்னும்
நாலு கிலோ மீட்டர் போங்க
ஊர் வந்துடுமென்றது
மாராப்பை சரி செய்தபடி
கறம்போர குரல்!

வண்டியைத் தள்ளுபவனின்
காலணியைத் தாண்டி
உள்ளேறிக் கொண்டிருக்கிறது
சுடு சாலையின்
மூர்க்கத்  தனல்!

பெயர்ந்து கிடக்கும்
இந்த கப்பிச் சாலையில்
இலாடம் கழன்ற
வெற்றுக் குளம்பில்
பாரம் சுமக்கும்
அந்தக் காளை
யாரிடம் சொல்லியழும்
தன்
"செருப்பறுந்த கதையை"
-அரசன்,
9952967645

03) தினமும் இவனை பார்க்கின்றேன்..



தினமும் இவனை பார்க்கின்றேன்..
நீண்ட பட்டைச்சாலையில்
பாதம் பதிக்கும் முதல் சாமத்திலும் 
சாலையின் உறவை முறிக்கும்
பன்னிரெண்டாம் சாமத்திலுமென....
சமயங்களில்
சாலையோரம் மலங் கழிப்பவனாகவும்
பச்சை போத்தலில்
நீராகாரம் உறிஞ்சுபவனாகவும்
சாக்கடையோரம் கிடக்கும்
சாம்பார் பொட்டலத்தை நாவால்
மழிப்பவனாகவும்
இவனை பார்த்திருக்கிறேன்..
நெகிழிப் பையை
கால் சட்டையாக அணிந்தவனுக்கு
கந்தலான மேல்சட்டை மட்டும்
யாரோ கொடுத்திருக்க வேண்டும்
இல்லை அவனே குப்பையிலிருந்து
உருவி யிருக்கலாம்...
கடந்த ஒரு ஆண்டாய்
இந்த ஒரு கி.மீ தொலைவில்
திரிபவன் 
சில நேரங்களில் மட்டும்
குன்றின் திசை நோக்கி
வேற்று மொழியில் கதைக்கிறான்
அந்த 
குமரனுக்கு இது புரிந்திருக்கவில்லை போல...
இன்றும் அதே நெகிழிப்பையும்
போத்தலுமாக தலை சொரிந்து
திரிபவனுக்கு
இந்த வார்த்தைக் கூட்டத்தாலும் 
எந்த பயனுமிருக்கப்
போவதில்லை....
-ஜெ.பாண்டியன்

9842446229
கீழப்பாவூர்

04) ஆறுமுகம் முருகேசன் கவிதைகள்



ஒருஎளிய அன்பின் விடுபடல்

ஒருஎளிய அன்பு
புறக்கணிக்கப்பட்டது.

இறுதிக்கவிதையின் குறிப்பை
பிரதிப்படுத்தித் தீர்வதற்குள்
அந்த ஒருஎளிய அன்பின் விடுபடல்
இருக்கலாம்.

ஆனாலும்,
அப்படித்தான் நிகழுமென
முன்னமே அறிந்திருந்தால்
நண்பா
இப்பிறப்பைத் தடுத்திருக்கலாம் தானோ?

***

பரிசு

அந்தப் பூவின்
கனவில் புகுந்து
வானக்கண்ணாடியை இசைத்தேன்
நீர் குடைய
நீர் குடைய சுகிக்கும் நிலம்
என்னுதிரமாய்!

***

மீண்ட முத்தம்

துயரக்கூட்டம்
நெஞ்சில் கிடந்து விம்மி விம்மி
உறவின்
அடிப்பாதத்தில் நாக்குத் தடவி
மண்டியிட்டு நிற்க

இலை உதிர்ந்த வேகத்தில்
பரிவு முளைத்து
திரும்பியது 
ஒரு பிரிவு விண்ணப்பம்

குழந்தைகள் ஆடும் ரயில்வண்டி
விளையாட்டைப்போலல்ல
கடலின் உள்வாங்கலைப்போல
ஒருஅதிர்வு
மீண்ட முத்தத்தில்.

***

--ஆறுமுகம் முருகேசன் 
sixface1984@gmail.com

05) இலைகளற்ற மரத்தின் நிஜ உருவம் - செந்தில்பாலா

இலைகளற்ற மரத்தின் நிஜ உருவம் - 3

  கவிதையைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும், அதனால்தான் நான் கவிஞன் இல்லை என்ற வாசகத்தை அடிக்கடி நண்பர் இளங்கோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். அது எவ்வளவு உண்மை என்று இப்போது உணரமுடிகிறது. எது பற்றியும் அதிகம் தெரியாதபோது அதிகமாக கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொன்றாக தெரியவரும்போது கவிதை எழுதுகிற ஓட்டம் தடைபடுவதை உணரமுடிகிறது. பலருக்கும் இது நேர்ந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

  மதியழகன் சுப்பையா ஒரு இடத்தில் சொல்லும்போது, ஒரு தொகுப்பாகும் அளவிற்கு கவிதைகள் வந்திருக்கிறதா என்றுகூட எனக்கு தெரியவில்லை ஆனால் தன்னுடைய இருப்பை தக்கவைக்க இம்மாதிரியான தொகுப்புகள் கொண்டுவர வேண்டியுள்ளது என்று சொல்லுவது எப்பேர்பட்ட வளர்ந்த படைப்பாளிக்கும் பொருந்தும் என நினைக்கிறேன். தன்னுடைய இருப்பை தக்கவைக்க அல்லது தான் இயங்கிக்கொண்டே இருக்க அல்லது தான் இயங்கிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன் என்று காட்ட எதையாவது செய்ய வேண்டிய நெருக்கடிக்கு ஒருவன் தள்ளப்படுவது அவனுக்கு அது நல்லதாகவோ அல்லது அவனது ஆளுமைக்கு கெடுதலாகவோ அமையக்கூடும். நெருக்கடிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, படைப்புக்கு வேண்டும்போது அவன் வந்துவிடுகிறான். அவனுக்கு வேண்டும்போது படைப்பு வந்துவிடுகிறது அவ்வளவுதான்.

   மேகத்திற்கான சாத்தியங்கள் ஏதுமற்று வெளிச்சத்தோடு இருந்த வானம் ஏதோவொரு அடிவானத்தில் திடீரென கருகொண்டு, மளமளவென திரண்டு வான்வெளி முழுக்க இருள் கவிந்து கொட்டத்தொடங்கும் மழையாக  ஏதோவொரு பொறியில் தொடங்கி உடல்முழுக்க ஒத்த ரசாயன மாற்றம் நடந்து வார்த்தைகளாக கொட்டித்தீர்த்துப்போகிறது கவிதை. சில நேரங்களில் பொய்த்துப்போகிற மேகத்தைப்போல சிலவரிகள் போக்குக்காட்டிவிட்டு முழுமை பெறாமல் போகிற கவிதைகளும் உண்டு. இப்படியாக கவிதைகள் ஒருபுறம் கொட்டிக்கொண்டிருக்க, நுகர்வுக்கலாச்சாரத்தாலும், உலகமயமாதலாலும் ஊரிய மக்களும், ஊடகங்களும் கவிதை என்பதை பொழுதுபோக்கும் பண்டமாகவும், காலவிரயம், பொருள்விரயம் செய்யும் போதை போன்றதாகவும் கருத்தேற்றம் செய்கின்றனர். கவிதை எழுதுகிறவர்களை வீணாய்ப்போனவர்களாக பார்க்கும் மனநிலைக்கு சமூகத்தை மாற்றியிருக்கின்றனர்.

  உண்மையைச் சொன்னால் கவிதை என்பது பொழுதுபோக்குக்கு எதிரானது. சமூகப் பொறுப்பு உடையது. சமூக மாற்றத்தை வெளிச்சம்போட்டுகாட்டுவது. எத்தனையோ போக்குகள் நிகழ்ந்துவிட்டபின்னும் இன்னும் மக்கள் ஓரளவிற்கு மனிதர்களாக இருக்க கவிதையும், கவிதையைப்போன்ற படைப்புகளான இசையும், ஓவியமும், நடனமும்தான் காரணம். கடைக்குச் சென்று உடலைமறைக்கும் ஏதோவொரு ஆடையை எடுக்காமல், அதிலுள்ள வண்ணம், வடிவமைப்பு போன்ற ரீதியில் தேர்ந்தெடுக்கத்தூண்டுகிற கலை உணர்வு எல்லா மனிதனுக்குள்ளும் இருப்பதால்தான் மனிதன் ஒரு நிலையில் இருக்கிறான்.

  சாரிக்காரர்களால் தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வரும் செய்திகுறித்தும் நாம் கவனம் கொள்ளவேண்டியுள்ளது. கலை கலைக்கானது. கலை மக்களுக்கானது. ஒருமுறை நண்பர் ஜெ.ரா வோடு காவிதை குறித்து பேசும்போது அவர் இப்படி முடித்தார். கலை கலைக்காகத்தான். மக்களுக்கு பயன்படாத எதுவும் காலத்தால் நினைக்கப்படாமல் போய்விடும். ஆக, ஒரு படைப்பு கலைக்காகப் புனையப்பட வேண்டும் அதன் அடிநாதம் மக்களுக்கானதாக இருக்க வேண்டும்.

  வெறும் மண்ணாய் இருப்பதற்கும் அதை எடுத்து குடமாக்கி கொடுப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கத்தானே செய்கிறது. சமூகத்திலிருந்து எடுத்து படைப்பாக்கி சமூகத்திற்கே கொடுப்பது சரியானதாகத்தான் இன்றெனக்குத் தோன்றுகிறது.

  குளமும், தெருவும், களமும் போலத்தான் கவிதையும் கலையும் நம்மோடு கலந்தது, அத்தியாவசியமானது. இதுவும் வாழ்வின் அங்கமாகிறது. சொல்லப்போனால் வாழ்வுக்கு அர்த்தம் தருவதாக கவிதை இருக்கிறது. கவிதையால் வாழ்வு முழுமையடைகிறது. வாழ்ந்ததற்கு பொருளுண்டென்றால் அது கவிதையால் சாத்தியமாகிறது.

  தன் இருப்பை தக்க வைப்பதற்காக எழுதுகிறவர்களை விடுத்து, தன்னை, தன்மக்களை, தன்சமூகத்தை, தன்நாட்டை மீட்டெடுக்க, மீட்டுணர எழுதுகிறவர்களாகத்தான் கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் காலம் கவிதைகளையும், கவிஞர்களையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

  தேவையறிந்து கவிதைகளை எழுதவேண்டியது அவசியம். குட்டிரேவதி, சுகிர்தராணி போன்றவர்கள் எத்தகைய புரிந்துணர்வுடையவர்கள் என்பதைத் தாண்டி பெண்ணிய வெளிப்பாட்டிற்கான தேவை இருக்கிறது. அப்படி அழகியபெரியவன், கண்மணிகுணசேகரன், அதியன் உள்ளிட்டவர்களால் கவிதை என்பது வலி நிறைந்த வலு கொண்டதாகிறது. கண்மணி ராசா சொல்லுவதுபோல் நல்ல கவிதை செவியில் மட்டுமல்ல, செவிட்டிலும் விழும்.

  எதுவும் நிலையற்றது என்றாகிவிட்ட சூழலில் கவிதைதான் வரும் தலைமுறைக்கு உரத்துச் சொல்லும் சாட்சியாக, வரலாற்றுச் சான்றாக இருக்கிறது, இருக்கப்போகிறது.

  எமது நிலம் பற்றிய உணர்வுகளையும், நிலத்தின் மீதான போரை, நிலத்திற்கான போராட்டத்தை எமது நிலத்திற்குரிய தலைமுறைக்காக எழுதியிருக்கிறேன். இன்னுமின்னும் அறியாச் சேதிகள் இந்த நிலத்தில் புதைந்துள்ளன என்றவாறு இன்னுமின்னும் இந்த நிலத்தைப்பற்றி பேசவும்,எழுதவும் வேண்டியிருக்கிறது” என்று பேரிழப்பும், பெருந்துயர் ஓலமும் நிறைந்த  பெருநில, இன அழிப்புகளத்திலிருந்து கவிதைகளை வடிகாலாக்கும் தீபச்செல்வன் சொல்கிறார்.
………………… ……………………… …………………… ………………………….
எல்லாவற்றையும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்
இந்த நிலத்திற்குப் பொருத்தமற்ற
வேறுபட்ட பொருட்களைக் கொண்டுவருகிறார்கள்
அழிக்கப்பட்ட பெருநிலமெங்கும்
சிதைவுகளிலிருந்து செடிகள் முளைக்கின்றன
அழிவு உறைந்துபோயிருக்கிற
அபாயச் சூழலில்
இந்தக் குழந்தைகள் புன்னகைக்கத் தொடங்குகிறார்கள் (தீபச்செல்வன்).

(தொடர்ந்து பேசுவோம்...
- செந்தில்பாலா,செஞ்சி.
8526712005

06) விஸ்தாரம் அடையும் பாதைகள்




ஒரு மரணம்
எல்லாவற்றையும் கலைத்து அடுக்குகிறது

நிராகரிப்பின் விதிகளை
தளர்த்திப் போடுகிறது

எல்லைக்கோடுகளை
வலுவிழக்கச் செய்கிறது

தெறித்து ஓடும் கால்களை
பற்றி இழுத்து நிறுத்துகிறது

கனத்திருந்த ரகசியங்களை
ஆசுவாசத்துடன் இறக்கிவைக்கிறது

தளும்பும் அன்பை
அலைக்கழிக்க விடுகிறது

குறுகிய பாதைகள்
விஸ்தாரம் அடைகின்றன

ஒரு மரணம்
எல்லாவற்றையும் கலைத்து அடுக்குகிறது

புழுங்கும் இருண்மைக்குள்
ஒரு விளக்கு போல
வந்துசேர்கிறது
இந்த மஞ்சள் மரணம்
***
- செ.சுஜாதா,
பெங்களூர்.
suji19477@gmail.com

07) மௌனத்தின் தண்டனை



@
இருவருக்கு விடுதலை;
ஒருவர்
கைக்கட்டைக் கழற்றப் போகிறார்;
இன்னொருவர்
கயிற்றுக்குக்
கழுத்தை நீட்டப் போகிறார்;
எதிர்காலக் கனவுகளும்,
கடந்தகால நினைவுகளும்
சங்கமிக்கும் மௌனத்தின் தண்டனை
அந்த அறைக்கு
விதிக்கப்படுகிறது!
-பொ. ஜெயகாந்தன்,
ஆரணி.
9489333399

@
ஒற்றை இறகை
உதிர்த்த பறவைக்கு
அதற்கு முன் நிமிடம்வரை
என்னைத் தெரியாது.
என் கூட்டில் இப்போது
இறகுகளின் எண்ணிக்கை
100 ஆகி விட்டது!
-ரிஷபன்,
திருச்சி.
9442502781

@
இன்னும் இறுகி
வைரமானது,
நதியால்
புறக்கணிக்கப்பட்ட பாறை!
-தனலெட்சுமி,
திருச்சி.
9965895540

@
வயிற்றுப் பிழப்பு தேடி
பயணித்தோம் நகரங்களுக்கு,
நகரம் நரகமானது,
காலனாய் மாறிய
தரமில்லாத கட்டிடங்கள்!
-சு. பாரதி பாக்கியம்,
தேனி.
9842937471

@
கண்ணாடிச் சிறையெங்கும்
நிரம்பி வழிகிறது
அந்த அலங்கார பொம்மையின் மௌனம்!
-சு. கேசவன்,
9943874595


@
எதுவும் என்னிடமில்லை
நான்
நல்லவன் தான்!
நான்
நல்ல பண்பாளன் தான்!
நான்
கொடையாளன் தான்!
நான்
புதுமையை ஏற்றுக் கொள்பவன் தான்!
நான்
சீர்திருத்தவாதி தான்!
நான்
நல்ல குடிமகன் தான்!
நான்
வேற்றுமை பார்க்காதவன் தான்!
ஆனால்?
நான் .....
என் எதிரே இருப்பவரின்
செயலை பொறுத்துதான்
வெளிப்படுகிறேன்!.....
-நதியழகன்,
புதுக்கோட்டை.
9976239817 
 
தொடர்ந்து வாசிக்க older posts-ஐ அழுத்தவும்!